Verbazing en ongeloof

Dan word je wakker op een zonovergoten zondagmorgen na een toch wat vreemde zaterdagavond. Vreemde beelden van een livestream vanuit het centrum van mijn mooie geboortestad; protesten bij het Turkse consulaat. Vele mensen met vlaggen die zo nu en dan leuzen scanderen. Begrijp me niet verkeerd, dat recht heeft de Nederlandse burger. Wat dan wel weer apart is is dat menig journalist die probeert mensen te ondervragen, doorverwezen wordt naar een woordvoerder. Zijn deze protesten georganiseerd of zijn deze door iemand geregiseerd? Ook de vele jongeren – pubers in mijn ogen – die de livestream vulden en het gebaar van de Grijze Wolven voeren, weten die eigenlijk wel waaròm ze protesteren? Zijn het niet gewoon schapen die achter de meute aanhobbelen, in de hoop geaccepteerd te worden?

De verbinding met de livestream verbreekt jammergenoeg en ik ga weer verder met wat programmeren, niks aan de hand.

Maar dan zet je het ochtend nieuws aan en zie je tot je verbijstering dat het alsnog geëscaleerd is en de ME – die het verrassend rustig uithield – tòch heeft moeten ingrijpen. Mensen die roepen dat Nederland geen democratie is, weten die eigenlijk wel wat dat woord betekent? Voor degenen die onwetend zijn, zet ik hier de vermelding vanuit de Dikke van Dale:

de·mo·cra·tie (de; v; meervoud: democratieën)
staat(svorm) die aan het hele volk invloed op de regering toekent

Nu kan ik het mis hebben, maar macht geven aan één persoon – in dit geval de heer Erdogan – stroomt toch niet met deze betekenis?! Zijn de ja-knikkers in Nederland niet gewoon bang voor represailles? Waarom mag je jezelf niet simpelweg negatief uiten als je het niet eens bent met de mening van de ander?

Wat wil ik nou eigenlijk zeggen?!

Het heeft even geduurd, maar het is er dan uiteindelijk toch van gekomen; een eerste blog. Maar dan komt direct de logische vervolgvraag boven drijven. Waar moet dit eerste blog over gaan? Wat wil ik nou eigelijk zeggen?! Een goede vraag waar waarschijnlijk elke beginnend blogger mee te maken krijgt.
Nu kan ik natuurlijk mijn gal spuwen over ‘The Donald’, hoe kinderachtig ik de Nederlandse politici wel niet vind of erg ik het vind dat de ouderen van dit mooie land zo goed als vergeten worden. Nee, ik heb een nog veel belangrijker onderwerp…

Waarom heb ik nog steeds geen Yeezy’s?!

Een paar raffles, een trip naar 020; elke keer pies ik naast de pot. Toch best jammer als je het mij vraagt. Toegegeven; die Adidas Yeezy Boost schoenen zijn misschien niet in ieders smaak gemaakt, maar een fervent sneakerfan als ikzelf móet toch aan een paar kunnen komen? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?!

(hoewel ik serieus opzoek ben, moet je dit blog met een korreltje zout nemen)